De feestdagen komen er weer aan. Tijd om bij je familie stil te staan.
Wij gingen December goed in. Tot afgelopen Donderdag.

Twee weken geleden heeft mijn moeder een hart katalisatie gehad. Die dag ben ik dan ook bij haar geweest samen met mijn stiefvader. Het was spannend, maar ook heel eng. Vooral voor mijn moeder. Ze zat er erg tegen op. Maar alles ging goed.
Ze mocht de volgende dag met ons mee naar huis. Nu kwam er een paar dagen tot herstel.
Het weekeind zijn ze dan ook samen naar de camping gegaan om lekker tot rust te komen, en daar is alles gelijksvloers dus kon ze lekker haar dingetjes doen. Heerlijk voor haar.
De doktoren hadden gezegd dat het wel goed zat.

Maar toen.. Afgelopen donderdag. Kreeg ze een telefoontje dat ze toch een operatie moet krijgen. Ze moet een Omleiding krijgen.
Schrikken, dat doe je van dit nieuws. Zo jong. Maar goed. Vandaag mocht ik eerder naar huis omdat mijn moeder dus naar het ziekenhuis moest. Gelukkig valt het best mee. Althans dat vind ik. Ze mag in Januari de operatie doen.

Hoe vaak hoor je deze zin? In het liedje van marco borsato word het gezongen. Maar mensen geloof me afscheid nemen bestaat wel!

Vanochtend werd ik wakker gebeld. Broertje van T. Hoi Lynn, ik heb een treurige mededeling maar T. is overleden. WAT? T. ? Dat kan helemaal niet. Ze was altijd zo levendig en had het heerlijk naar haar zin. Althans dat dacht ik. Ik schrok natuurlijk en zei dat hij niet zo dom moest lullen. Maar ja wel hoor ze is echt weg. Haar broertje begon te huilen en vertelde mij het verhaal. Wat heftig. Ze werd lastig gevallen door een paar jongens. Want ze was weggelopen van hun. En het was niet goed te praten. Een van de jongens heeft haar neer gestoken.. Niet een keer maar gewoon 8x en daarna hebben ze er op los gemept. Helaas heeft ze het niet meer na kunnen vertellen maar was er wel een getuigen bij. Die heeft het zien gebeuren maar kon niks doen. Ze werd vast gehouden en als ze tegen stribbelde kreeg ze ook klappen.

Waarom? Waarom moet het in godsnaam zo gaan. Waarom heeft de politie in de tijd van de aangifte niks gedaan? Geen bescherming gegeven. Waarom? Ja de waarom vraag zal er altijd blijven en misschien zal er nooit meer een reactie hier op krijgen. Maar een onschuldig meisje dat zoveel ellende heeft en toch heel sterk in haar schoenen stond, toch haar mond open trok wanneer het nodig was. Dat is toch niet normaal? Waarom moet er zoveel tijd overheen gaan voor er echt wat met deze klootzakken wat gedaan word? Het is echt bizar dat dit hier in Nederland gebeurd.
Omdat T. haar mond open trok en naar de politie ging is ze nu van het leven beroofd. En mag ze niet meer ouder worden. En waarom zijn die klootzakken nu nog niet opgepakt? Is het allemaal niet zo erg als het lijkt? Nou mensen ik kan je vertellen dat dit wel erg is. Dat er wel wat aan gebeuren moet. Nu is het T. maar wie is de volgende?

Ze was een vrolijke, spontane meid met veel problemen maar ze hield haar hoofd altijd omhoog. Wat er ook gebeurde, wat er ook gedaan werd of wat er ook gezegd was. Ze was zo hecht met haar broertje. Ze was er voor iedereen.. En nu? Nu door dat ze net op de verkeerde plek was is ze er niet meer.
Lieverd we zullen je missen..

En zullen je nooit vergeten.

Dikke kus Anvanya

Mijn lieve kat Binky is vandaag op pad geweest.
Zoals gewoonlijk moest ik vandaag werken. En als ik dan thuis kom ga ik meestal even mijn katjes binnen roepen.
Dus ik roep Angel, Wuppie en Binky.
Hoor ik onze lieve kleine Bink heel hard miauwen.
Dus ik luisteren, maar kon geen Binky zien.
Nog maar eens roepen. Het gemauw werd steeds erger.
Mam gelijk in de stress, want Binky kon ook wel eens ergens vast zitten. Het mauwen ging later ook over tot janken.
Dus ik samen met mijn stiefpa gaan zoeken. Eerst in alle tuinen naast ons gekeken, maar geen Binky te vinden.
Weer roepen. En ja hoor, Binky bleef janken.
We kregen het er steeds moeilijker mee en waren bang dat hij misschien wel opgesloten zat in een leegstaand huis.
Wat moet je dan doen? Wat als die echt in een leegstaand huis zat.
Het kan zomaar gebeuren dat de werklui er niet naar om kijken.

Wij naar de huizen hiernaast die leeg staan, geen Binky te bekennen. Andere huizen achter ons, ook geen Binky.
Echt overal geweest.
Onze buurvrouw stond boven en zei dat hij wel eens door het schuurtje aan de overkant naar binnen zou gegaan zijn. Want daar lagen wat dakpannen los. Dus daar zou die wel door heen gevallen kunnen zijn.

Mijn stiefvader naar de straat ernaast. En ja hoor de buurvrouw was er en liet hem even de tuin in om te gaan kijken.
"De deur is gewoon open hoor. Zal zo kunnen. Maar nu weet ik wel van wie die katten zijn. ZE komen hier altijd eten." zei die vrouw.
Waarop mijn stiefvader zei: Dan moet je ze maar geen eten geven, dan komen ze ook niet terug. Ze krijgen genoeg te eten bij ons thuis. En klaar was het gesprek.

En raad eens mensen? Wie zat er in de schuur? Juist ONZE Binky.

Binky is weer thuis van zijn avontuurtje!
Wat zijn wij blij dat hij weer thuis is!

...Moest vandaag naar de dierenarts. Zoals jullie in de andere blog van mij kunnen lezen heeft ze last van haar oogje.
Om half 2 zijn we met haar vertrokken zonder problemen. Normaal wilt ze nooit in de reismand maar dit keer wou ze er wel in. Gelukkig want we waren al ietsje aan de late kant.
In de auto was ze lekker rustig. In de wachtkamer ook. Wat een voorbeeldige kat. Zo lekker rustig en geen gemauw om niks. Heerlijk.
Om 10 voor 2 werden we binnen geroepen. Niet met de achternaam maar met de naam Moppie! Zo lief.
Naja wij dus naar binnen. Moppie uit de reismand en de dierenarts ging naar het oogje kijken. Het zag er uit of het een ontsteking was. Haar oogje was ook wat opgezwollen. Terwijl ik vanochtend het gevoel kreeg dat het wel mee viel. Want het netvlies zat niet echt meer over haar oogje. Toch was er wel een ontsteking.
De dierenarts heeft nog gekeken of het oogje beschadigd is. Nee, die was goed. Gelukkig maar. Want het is zo zielig als je katje pijn heeft. Dat is iets wat mij echt verdrietig kan maken.
Helemaal omdat dit de enige nog is uit mijn verleden. Ik ben dan ook echt heel zuinig op mijn Moppie!
Maar goed, terug komend op de dierenarts. De arts ging druppeltjes bij Moppie in het oogje doen. Ook dit ging zonder problemen. Precies zoals het hoorde.
Moppie vond het niet leuk en wou terug haar reismand in! Haar reismand ja. Dit komt nooit voor bij haar. Normaal zet ze haar pootjes uit, gromt, en wat een kat nog meer kan doen om te verkomen dat ze het reismandje in moet! Maar de arts was nog niet klaar en Moppie wou er al in!! Echt nog meer een voorbeeldige kat!
De dierenarts heeft ook nog eventjes haar hartje geluisterd, naar haar longetjes en ga zo maar door. Ook nog gewogen en hier kwam uit dat mijn kat Verkouden is!! dus ook nog een antibiotica mee gekregen. Deze moest ze 2x per dag krijgen.
Het bezoek aan de dierenarts werd afgesloten.

Op naar huis. Heerlijk rustig was Moppie. Als ik weer naar de dierenarts zou moeten met haar hoop ik dat ze net zo is als vandaag. Dan heb je er ook echt geen last van.

Thuis heb ik gelijk even naar de kuur gekeken en hebben we met ham geprobeerd het naar binnen te krijgen. MAAR mijn kat is niet gek en at alleen de ham op. Dit duurde mij te lang dus heb ik het in haar mondje gestopt. Mam hield haar vast en ik deed haar mondje open zodat het er in kon. De eerste helft heeft ze binnen gekregen maar de 2e niet. Want toen had ze het wel gehad.
Geen ramp, ze heeft toch iets binnen en gaan vanavond gewoon weer proberen. Alleen dan met leverpastei want dat lust ze graag.

Liefs Lynn